-------------------------------------------------

เพื่อน คือ คนแรกที่ทำให้เรารู้จักผู้อื่น

เพื่อน.คือคนแปลกหน้าคนแรก.ที่ทำให้เรารู้จักความรัก

นอกเหนือจากคนในครอบครัว..ที่เรารักกันมาตั้งแต่เกิด

เพื่อน.โผล่หัวมาตอนโต.เป็นใครไม่รู้.แล้วจู่ๆ

วันหนึ่งเราก็รักมันได้

ฉันมองความรัก.เพื่อน.เป็นความรักที่น่าเคารพยกย่อง

แต่ต้องเป็นเพื่อนแท้ด้วยนะ.เพื่อน.จะรักกันแบบพอดีๆ

ไม่หวง.ไม่หึง.ไม่ต้องการอะไรตอบแทน.เรารักกันสบายๆ

มีปัญหาปรึกษากัน.มีเรื่องเดือดร้อนช่วยกัน.

มีอะไรไม่สบายใจปรับทุกข์กัน

แต่ในขณะเดียวกันต่างคนต่างก็มีโลกเป็นของตัวเอง

เธอมีแฟนฉันไม่ว่า.เธอสนุกของเธอไป.

เราต่างยินดีในความสุขของกันและกัน

ไม่ต้องมาเจอกัน.ก็ยังห่วงกัน.ยังคิดถึงกัน

ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอยู่เสมอ

ถ้ามั่นใจว่า.เจอเพื่อนแท้แล้ว.เชื่อเถอะว่า.

ไม่ว่าเราจะห่างกันอย่างไร.เราจะคิดถึงกัน

และเราจะไม่มีวันเลิกคบกัน.เพราะเธอไปมี.เพื่อนใหม่.

ต่างฝ่ายต่างมี.เพื่อนใหม่.ก็ยังเป็น.เพื่อนกันได้.

มันเป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข

คนบางคนบอกว่า.คุยกับ.เพื่อนได้ทุกเรื่อง.

แต่คุยกับแฟน.กับพ่อแม่ได้บางเรื่อง

นี่แหละ.ที่มันเป็นความรักที่ประหลาด.แต่งดงาม

มันมีความเข้าใจ.ไว้ใจ.เชื่อใจ.ในจุดสมดุล

++++++++++++++++++++++++++++++++++

��ͧ�����ŧ����� ������� ��ԡ������

อยากทำอะไรก็เชิญ ก็เชิญได้เลยตามสบาย
ไม่คิดไม่ฝันว่าจะต้องยอมอะไรมากมาย
เท่ากับวันนี้ที่เธอต้องการมีอีกคน

เธอจะมีใครก็ช่างเธอ ฉันคงไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว
ทุกวันที่ดีๆ ที่เรานั้นเคยมี ก็คงจะจบลงแค่ในวันนี้
จบแล้ว รักที่ให้เธอเหนื่อยล้ามามากพอ จนยอมต้องปล่อยไป
ถึงเธอดีเพียงใด ฉันคงไม่เข้าไปสนใจ
แม้อยากจะกอดเธอขนาดไหน...แต่ในวันนี้
ฉันคงต้องยอมปล่อยมือที่รั้งเธอออกมาเพื่อกอดตัวเอง
เมื่อเธอไม่สนใจฉันคงต้องรักตัวฉันเอง
และปล่อยให้เธอไปไกลจากตรงนี้...อย่างไม่มีวันกลับมา

ปล่อยวางทุกสิ่งจากเธอ เพื่อทำให้หัวใจให้มันลืม
ลืมวันเวลาที่มันไม่เข้าที ข่มใจให้ลืม
ไม่อยากจะจำวันเวลานั้นอีกแล้ว

ฉันคงจะอยู่กับเธออีกไม่ไหว
รักเธออยู่ แต่ก็รู้ว่าไม่ได้...
ฉันคงต้องยอมแพ้...ฉันคงต้องยอมแพ้...
ฉันคงต้องยอม...จะปล่อยเธอไปจากฉัน
รักเธออยู่ แต่ก็รู้ว่าไม่ได้...
ฉันคงจะต้องปล่อยวาง






........................................

เพราะฉันไม่เคยจำ ฉันถึงเจ็บอยู่อย่างนี้

ทุกเรื่องที่ร้าย มันยังฝังอยู่ในใจ

เธอรู้ไหมว่าในวันนั้น ฉันเป็นอย่างไร

กับสายตาและคำพูดเธอ

ฉันกลายเป็นคนหน้าด้านในสายตาคนอื่นโดยฝีมือเธอ

เธอได้ฆ่าความไว้ใจ เชื่อใจ

เคารพ ให้เกียรติ ของฉันลงตั้งแต่วันนั้น

และอย่าโทษใคร เป็นเพราะหัวใจเธอที่หลอกตัวเอง

....................................




สิ่งที่มนุษย์ทุกคนมี
และไม่มีวันหมดไปได้ คือ "ความรัก"
แต่สิ่งที่มนุษย์มีความจำกัด คือ "ความอดทน"
ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้องอดทนกับปัญหาต่างๆ
เพื่อให้รักนั้นยั่งยืน

แต่ในทิศทางตรงกันข้าม
เมื่อใดที่ไม่มี "ความรัก"…"ความอดทน" ก็มักจะหมดลง
สิ่งใดที่เคยอดทนได้
ก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงลดลงเรื่อยๆ
สิ่งใดที่เคยเห็นดีเห็นชอบ
กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา

และท้ายที่สุด...
"เรา" ก็เป็นฝ่ายทิ้ง "ความรัก" นั้นให้จบลง
ทั้งๆ ที่ยังรักอยู่เต็มหัวใจ
แต่เพียงเพราะการถูกกระทำซ้ำๆ
จนกระทั่ง "ความอดทน"
บอกให้เราต้องจากไป
เพราะหากรักแล้วยังต้องเจ็บ

ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือ...การเลิกรา
เพื่อที่เราจะได้เข้มแข็ง
เพื่อที่จะลุกขึ้นได้ใหม่...ในวันข้างหน้า
และก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง





....................

ฉันจะเก็บใจไว้รอ...ใครคนนั้น